Ozark Henry | Op koers tussen zee, muziek en veerkracht

We waren te gast in Studio Ozark Henry, SOH, waar Piet Goddaer een plek creëerde waar geluid een nieuwe dimensie krijgt en je zintuigen prikkelt. 

David Bowie was fan van Piet Goddaer en ontmoette hem ooit in Oostende. Bowie was gefascineerd door zijn eigenzinnige werk en zei later: “Work connecting us.” Die ontmoeting gaf Goddaer vleugels om zijn eigen koers te varen, vol artistieke vrijheid. Ik moet denken aan Bowies minder bekende Shake It (B-kant van Let’s Dance, 1983), waarin hij zingt “I feel like a sailboat adrift on the sea.” Ook Bowie koos daar een nieuwe richting. Net zoals Goddaer nu doet met zijn nieuwe album August Parker, gedurfd en vrij. Zo komen we bij de zee, waar Piet niet alleen van houdt, maar ook door gefascineerd is. 

Ozark Henry: De bewondering voor de zee zorgt ervoor dat je alles in perspectief blijft zien. De zee is gigantisch, wij niet! De zee is een metafoor voor alles, ze is mooi, groot, nabij dan weer ver weg, een gigantisch mysterie, ook genadeloos, ontembaar. Zij bepaalt de koers en wanneer ze wild staat, kijk je machteloos toe. 

Must Visits: Je nieuwe muziek wordt in 3D-sound gebracht en waarom noem je jezelf nu een beeldhouwer in plaats van een schilder? 

Ozark Henry: 3D-sound draait om de ervaring van muziek zoals je die live beleeft. Net als bij een opera, waar orkest en koor van overal komen, wil ik dat luisteraars echt “daar zijn” in het moment. De muziek zelf is nooit letterlijk 3D, maar de ruimte en de omgeving maken de beleving compleet. 

Vroeger hoorde je die dimensie vanzelf, maar in mono- en later stereoreproducties op te nemen verdween ze. Veel artiesten probeerden dat te compenseren met betere installaties, maar ik geloof dat de essentie in de muziek zelf zit. Door ruimte bewust te gebruiken, laat ik de live-beleving terugkomen, zelfs in een opname. 

Als je muziek omzet naar stereo, moet je iets groots in iets kleins duwen; automatisch vervormt het, en je ziet maar een fragment. Ik laat mijn muziek in zijn eigen perfectie of imperfectie. Daarom zing ik puur en natuurlijk, zonder filter. Ik wil mezelf niet anders laten overkomen of klinken. Het resultaat is muziek die dichtbij de essentie blijft, een levende ervaring, door een geluidssculpteur die uiteindelijk in stereo wordt vastgelegd. 

Must Visits: Je single Light gaat over iemand die dankzij technologie opnieuw kan horen, maar daar psychologisch mee worstelt. Die mens zou toch gelukkig moeten zijn, denk je dan. Het verhaal raakte jou.  

Ozark Henry: Het gaat over perceptie, ik neem geen standpunt, gewoon de aanzet tot nadenken. Het is een voorbeeld uit het leven gegrepen. Als je zelf ziet, dan denk je algauw van iemand dat niet ziet, wat mist die mens allemaal niet. Maar iemand die nooit gezien heeft, die een perfect gelukkig leven heeft, mist niet wat hij niet kent en heeft uiteindelijk zijn eigen beeld. Dus van niks horen naar wel horen, plots komt daar massa’s informatie, prikkels binnen dat je niet kan verwerken, je kan het ook niet associëren. Op den duur wordt die persoon gek van de prikkels. Mijn boodschap is eigenlijk simpel, als nooit van een eiland met witte stranden, blauwe ze en palm bomen hebt gehoord, dan kan je het ook niet missen. Als ik bijvoorbeeld ga lopen of fietsen zal ik nooit geen muziek beluisteren, ik wil horen wat er rond mij gebeurt, ‘s morgens klinkt alles anders ik wil de natuur horen,  in de herfst het geritsel van de bladeren.

Must Visits: De tweede single “Martyr” duikt thematisch dieper in existentiële gevoelens: onvrijwillig verzeild raken in een strijd, machteloosheid, is dit een knipoog naar wat er zich vandaag allemaal afspeelt in de wereld? 

Ozark Henry: Het is eigenlijk iets universeels. Ik merk dat de meeste mensen verbolgen zijn door wat er gebeurt in Gaza en de manier waarop het ons verkocht wordt. Het voelt alsof niemand meegaat in de retoriek dat dit een strijd tegen Hamas zou zijn, wanneer scholen en ziekenhuizen worden platgebombardeerd en mensen die in de rij staan voor voedsel of smeken om eten, worden neergeschoten. Dan spreek je over fascisme, genocide en racisme in hun gruwelijkste vorm. Het is iets dat al jaren broeit, maar de manier waarop het nu escaleert, is onvoorstelbaar. Tegelijkertijd wordt het Palestijnse gebied verder verkleind, mensen worden uit hun huizen verdreven, en toch kan dit allemaal gebeuren. Je leeft in een democratie die niet gedragen wordt door de meerderheid, en er is niemand die zijn nek uitsteekt. 

Must Visits: De beelden rond August Parker zijn geïnspireerd op Kintsugi, de kunst van de gebroken keramiek herstellen met goud waarbij barsten zichtbaar blijven om de breuklijnen te accentueren.  Wat betekent dat voor jou? 

Ozark Henry: Het is een filosofie om onvolmaaktheden, tegenslagen te omarmen en laten inzien wat het je heeft bijgebracht, soms is een tegenslag natuurlijk moeilijk om te verwerken, maar vaak maakt het je sterker als mens. Het kan je focus verleggen en soms verbeteren en  bepalen welke koers je gaat varen. 

Must Visits: Is dit voor jou puur filosofisch of is het ook aan jouw professionele parcours gerelateerd? 

Ozark Henry: Het is eigenlijk zowel professioneel als privé gerelateerd, het komt ook door mijn manier van werken, waar ik mijn eigen onvolmaaktheden omarm. Ik doe bijvoorbeeld alles zelf met mijn muziek, ik werk bv. nooit met een producer, ik ga niet gaan zoeken om alles beter en beter te maken. Misschien is het pure met zijn onvolmaaktheden  beter. Je zit ook op een punt in je leven, plots ben je de 50 voorbij, en in wat ik doe, is dat stok oud, wat confronterend is natuurlijk. Want je zit in een fase waar je beter en beter werkt. Je stem is eigenlijk op zijn best, dankzij de rugzak die je draagt met de dingen des leven. Het vormt wie je bent, het is ook een kwetsbaarheid dat ik niet uit de weg wil gaan. Het beeld dat alles glitter & glamour is niet aan mij besteed, het authentieke vind ik eerlijker. Maar het is ook iets zeldzaams.  

Must Visits: Je bent al meer dan 30 jaar actief en blijft vernieuwen. Hoe doe je dat zonder jezelf te verliezen? Of is het net jezelf vinden? 

Ozark Henry: In 1996 kreeg ik mijn eerste platencontract, sindsdien ben ik professioneel met muziek bezig. Een mens verandert voortdurend, en ik omarm dat. Voor mij is veranderen natuurlijk, ik hou ervan omdat ik nieuwsgierig ben en alles wil begrijpen. Waarom beslissen we soms met ons buikgevoel en soms met ons verstand? Muziek is daarin een universele taal: ze helpt ons uitdrukken wat moeilijk in woorden te vatten is. 

Elke nieuwe stap verandert ook jezelf. Ik heb gewerkt met het Nationaal Orkest, pionierswerk gedaan voor Stay Gold en uiteindelijk mijn studio gebouwd. Dat had ook kunnen mislukken, maar ik zie verandering als deel van het avontuur. We hebben hier maar kort de tijd, dus wil ik zoveel mogelijk begrijpen en ervaren. 

Ik ben nu 55, maar het voelt alsof ik nog steeds studeer en nooit echt “klaar” ben. Dat maakt dat niet elk nummer een succes hoeft te zijn, artistieke vrijheid is belangrijker. Die les heb ik geleerd van David Bowie. Toen ik hem leerde kennen, was hij mijn leeftijd nu: nieuwsgierig, open en altijd zoekend. Dat verbond ons, en die houding draag ik nog steeds mee. 

Bedankt voor het gesprek en voor het privilege dat we de originele sound mochten ervaren voordat het in iets kleins wordt geduwd.  

We kijken uit naar het tiende studioalbum August Parker dat verschijnt op 10 oktober 2025, zowel digitaal als op cd en limited white vinyl.