Expeditie Lapland | Move, feel, grow ...

Wat krijg je als je een avontuurlijke geest, een stevige portie lef en een liefde voor beweging in één persoon stopt? Juist: Sabine De Leeuw. Wij gingen met haar in gesprek over sneeuw, stilte en zalige inzichten. 

Ik ben dol op goede recepten – niet alleen in de keuken, maar ook in het leven. Wat is jouw geheim recept om tegelijk een bestseller te schrijven, een succesvolle kinépraktijk te runnen, expedities te organiseren én inspirerende voordrachten te geven… zonder dat er iets aanbrandt? 
Een snufje lef, een stevige scheut passie, een handvol structuur en een flinke portie goesting om mensen in beweging te zetten – dat is mijn basisrecept. Ik hou er niet van om op één vuur te koken. Mijn werk als kinesitherapeut, mijn boek, expedities en workshops: die elementen voeden elkaar voortdurend. Alles vertrekt vanuit mijn missie om mensen fysiek en mentaal sterker te maken. Ik plan strak, maar laat ruimte voor spontaniteit en nieuwe ideeën. En ik brand niet snel aan, omdat ik oplaad van wat ik doe. De afwisseling, het creëren, het contact met mensen… dat houdt mijn vuur levend. En ik zorg goed voor mezelf: beweging, gezonde voeding, rustmomenten; I live what I preach! 

Wat inspireerde je om deze expeditie te ondernemen en organiseren?

In al mijn expedities zoek ik een combinatie van ingrediënten die, samen, transformerend werken. Er moet een sportieve uitdaging zijn – fysiek pittig, maar haalbaar. De natuur is voor mij essentieel. Ze is krachtig, puur, en confronteert ons met iets groters dan onszelf. En dan is er het avontuur. Het onbekende, het verlaten van de comfortzone, de mentale veerkracht die daardoor groeit. Maar altijd binnen een grote cirkel van veiligheid. Ik wil mensen net uitdagen binnen een kader waar ze zich gedragen voelen – zowel fysiek, mentaal als logistiek.
Lapland bracht al die elementen samen: extreme omstandigheden, adembenemende landschappen, en een omgeving die je tot rust én tot actie dwingt. De vonk sloeg meteen over. Deze expeditie was geen toeval. Het was een bewuste keuze om mensen mee te nemen op een tocht die hun lichaam uitdaagt, hun hoofd leegmaakt, en hun zelfvertrouwen voedt. 

Hoe lang heb je je voorbereid op deze tocht, en hoe zag die voorbereiding eruit 

In tegenstelling tot mijn vorige expeditie, waar we bijna een jaar op trainden, hadden we dit keer slechts vier maanden voorbereidingstijd. Maar het beginniveau van de groep lag ook een stuk hoger, en de uitdaging was helder. We moesten snel schakelen en efficiënt trainen.

We trainden intensief in de duinen met autobanden, vaak letterlijk sleurend en zwetend tussen zand en wind. Een fantastische natuurlijke fitness trouwens – we wonen hier ideaal om het landschap mee te laten trainen. Naast kracht en uithouding werkten we ook op interval, explosiviteit en mentale hardheid.

Daarnaast was de praktische voorbereiding cruciaal. We moesten een week lang volledig zelfvoorzienend zijn. Onze gids Henk Jan begeleidde ons in het samenstellen van de juiste droogvoeding – compact, licht én calorierijk genoeg om kou en fysieke inspanning te trotseren. Je moet immers niet alleen blijven stappen, maar ook je lichaam blijven voeden op momenten dat je eetlust ver te zoeken is.

Het werd dus een intensieve voorbereiding in korte tijd, met aandacht voor lichaam, materiaal én mindset – precies zoals een echte expeditie het vraagt.

Was er een specifiek doel of missie verbonden aan deze expeditie?

Zeker. Deze expeditie was meer dan een fysieke tocht, het was een ervaring ontworpen om mensen echt hun grenzen te laten verleggen. Ik wilde dat ze voelden wat het doet met je als je tegen een muur aanloopt, fysiek of mentaal… en dan toch doorgaat. Want precies daar zit groei. Daar ontstaat kracht. Daarom had ik ook bewust aan onze gids Henk Jan gevraagd om de beklimming van de Kebnekaise, de hoogste berg van Zweden, in de route op te nemen. Geen eenvoudige wandeling, maar een stevige uitdagende beklimming, in barre omstandigheden, boven de poolcirkel. Ik wilde een moment creëren waarop iedereen zichzelf zou tegenkomen. En tegelijk: het gevoel van boven te komen, op eigen kracht, en uiteraard met de kracht van het team, dat neem je voor altijd mee. Het maakt iets wakker in mensen. We waren trouwens een zeer sterk team.

Wat waren de profielen van de deelnemers, en wat was hun motivatie?

Onze groep bestond voornamelijk uit sportieve vijftigers , mensen met levenservaring, een sterke mindset en de goesting om zichzelf uit te dagen. Binnen die leeftijdsgroep was er veel diversiteit in achtergrond: zelfstandigen, zorgverleners, leerkrachten, mensen uit de bedrijfswereld… elk met hun eigen verhaal, hun eigen waarom. Ook qua ervaring verschilden ze: sommigen trokken voor het eerst met een slee door de sneeuw, anderen hadden al stevige tochten op hun naam. Twee deelnemers hadden zelfs eerder samen met FysioLab de Kilimanjaro beklommen, voor hen was dit een vervolg op een groeiproces dat al eerder was gestart. Wat hen verbond, was hun honger naar het échte werk. Geen wellness, geen shortcuts. Wel koude, inspanning, ontbering – én het onbeschrijfelijke gevoel dat je alleen ervaart als je jezelf overstijgt. Iedereen had zijn eigen motivatie, maar de gedeelde drive om buiten de comfortzone te stappen, maakte van deze groep een bijzonder hechte ploeg.

Kan je ons meenemen naar het moment dat je vertrok? Wat ging er toen door jou en de deelnemers heen? 

Eigenlijk hing er bij het vertrek een bijzondere mix van spanning en goesting in de lucht. Voor elk teamlid was het een eerste keer: een week in de wildernis, op ski’s, met een slee, in temperaturen ver onder nul. We wisten dat we fysiek klaar waren, daar kon ik als coach op mijn beide oren slapen. Iedereen had hard getraind en stond er. Ons team was beresterk. Maar toch… je weet nooit op voorhand hoe mensen reageren op extreme omstandigheden. Hoe hun lichaam zal omgaan met de kou, of hun hoofd met de stilte, de vermoeidheid, het ontberen. Dus we vertrokken met gezonde spanning, maar ook met honger naar het onbekende. Vol verwachting, een tikkeltje zenuwachtig, en met dat typische ‘alles-kan-nu-nog-gebeuren’-gevoel. Het voelde als het begin van iets groots. 

Wat was het zwaarste moment tijdens de expeditie en hoe zwaar is dit überhaupt? 

Als je dit aan elk teamlid zou vragen, krijg je waarschijnlijk evenveel verschillende antwoorden. Voor de ene was het zwaarste moment ons avondritueel: na een pittige dagtocht in de kou nog tenten opzetten, zorgen dat ze stormbestendig stonden, en dan soms tot drie uur bezig zijn met sneeuw smelten voor drinkwater, een warme maaltijd en gevulde drinkbussen. Voor een ander was het die ijzige oversteek over een schuin hellend vlak, technisch lastig, wind op kop, en puur op wilskracht verder. Eén van hen grapte achteraf dat hij liefst de Seaking had opgeroepen om hem naar de overkant te brengen. Ook onze laatste dag was een uitdaging op zich: door de temperatuurwissel werd de sneeuw plakkerig en zwaar, waardoor we niet konden glijden en letterlijk moesten ‘stoempen’ met onze ski’s. En dan was er nog die ene afdaling, die we ondanks lawinegevaar op een alternatieve en behoorlijk technische manier moesten aanpakken – met sleeën die we één voor één gecontroleerd naar beneden begeleidden. Het vergde enorm veel samenwerking en focus. Voor mij persoonlijk was het moeilijkste moment de beslissing om de expeditie vroegtijdig stop te zetten. Er kwam een storm aan met rukwinden tot 120 km/u, en het was duidelijk dat blijven geen optie was. Maar toch… ik had niet verwacht dat het zó moeilijk zou zijn om dat knoopje door te hakken. Om ‘op te geven’, al was het de enige juiste keuze. Ik voelde de verantwoordelijkheid wegen, maar wist ook: veiligheid eerst. We werden uiteindelijk als laatsten geëvacueerd – en zelfs die evacuatie was nog een klein avontuur op zich. Heroïsch, onstuimig, en met veel dankbaarheid dat we er als team zo goed doorgekomen zijn. 

Wat was het meest magische of onvergetelijke moment?

Ook hier zal elk teamlid waarschijnlijk een ander moment noemen. Voor sommigen was het de stilte – zo intens en onwerkelijk dat ze haast tastbaar werd. De natuur daar is zó puur, zó indrukwekkend… je wordt er vanzelf stil van, vanbinnen en vanbuiten. Dat vergeet je nooit meer. Voor mij persoonlijk was dag twee een echt kippenvelmoment. We hadden net een prachtige beklimming achter de rug, de weersomstandigheden waren perfect – helder, ijzig en stil – en alles viel op zijn plaats. We keken uit over een eindeloos wit landschap, de zon brak door, en het was alsof de tijd even stilstond. Het voelde als puur geluk. Of misschien beter: geluk in zijn puurste vorm. Maar als ik echt eerlijk ben, was het voor mij niet één moment. Het was de ervaring als geheel. De combinatie van inspanning, eenvoud, verbondenheid en natuur zorgde voor iets wat ik zelden voel: echte stilte, ook in mijn hoofd. En dat is zeldzaam. Dat neem ik mee, en dat blijft nazinderen. 

Hoe was de sfeer onder de deelnemers? Zijn er onderweg bijzondere momenten of banden ontstaan?

De intensieve voorbereiding had ervoor gezorgd dat er al vóór vertrek echt een team stond. Hoe verschillend iedereen ook was, er was zoveel wederzijds respect gegroeid – simpelweg omdat iedereen zich volledig had gegeven en met evenveel goesting aan dit avontuur begon. Dat voelde als een cadeau tijdens de expeditie zelf. Er werd voor elkaar gezorgd, vaak zonder woorden. Als iemand het fysiek even lastig had, werd er spontaan gewicht overgeladen naar een andere slee. Als iemand iets vergeten was, werd er broederlijk gedeeld… en nog zusterlijker opgegeten. Ook het emotionele aanvoelen zat juist: we gaven elkaar ruimte als iemand even behoefte had aan stilte of een moment op zichzelf. Dat gebeurde vanzelf, en dat was eigenlijk prachtig om te zien. Het mooiste bewijs van die verbondenheid? We spreken nog steeds af. Niet omdat het ‘moet’, maar omdat we voelen dat dit team iets bijzonders was. We blijven trainen, samen aftellen naar nieuwe uitdagingen – want deze expeditie smaakte duidelijk naar meer. 

Wat heb je over jezelf geleerd tijdens deze expeditie?

Wat me het meest verraste, was hoeveel deugd ik had van de stilte en de leegte. De uitgestrektheid van het landschap, het ontbreken van prikkels… het raakte iets in mij. Ik wist niet dat die eenvoud en ruimte me zo konden kalmeren. Het was alsof er ook in mijn hoofd eindelijk echt stilte kwam – en dat gebeurt zelden. Maar mijn grootste geluk haalde ik toch uit het zien groeien van de deelnemers. Zien hoe ze hun grenzen verlegden, uit hun comfortzone stapten, en een kracht ontdekten die ze zelf nog niet kenden – dat is onbeschrijfelijk. Een van de heftigste momenten was een serieuze afdaling waarbij we onze slede moesten tegenhouden op steil terrein. Dat vroeg moed, kracht en teamwork. Hoogtevrees had daar even geen plaats – maar het besef dat je er niet alleen voor staat, maakt alles lichter. 

Zijn er angsten of grenzen die je hebt moeten overwinnen? 

Voor mij persoonlijk was de moeilijkste grens het loslaten van het oorspronkelijke plan. Door de voorspelde storm moesten we onze route aanpassen en de expeditie voortijdig beëindigen. Rationeel wist ik dat het de enige juiste beslissing was, maar gevoelsmatig voelde het als opgeven. Ik had zó graag de top van de Kebnekaise gehaald… Maar: wat niet was, kan nog komen. Dit was trouwens ook een prachtig voorbeeld van de kracht van onze groep. Iedereen was het er unaniem over eens, samen of niet! 

Heeft deze ervaring jouw kijk op het leven of de wereld veranderd? 

Mijn kijk op de wereld is niet veranderd, maar deze expeditie heeft wel iets bevestigd: dat ik dit op regelmatige basis wil blijven doen. Mensen meenemen op pad, ze motiveren om hun kracht te ontdekken, hun comfortzone te stretchen, en zichzelf op een nieuwe manier te ontmoeten – dat is wat ik het allerliefste doe. En de natuur is daarvoor de mooiste en puurste setting die er is. 

Hoe heb je de route bepaald en gepland?

Voor de route heb ik volledig vertrouwd op Henk Jan, onze gids van Arctic Adventure. Hij heeft tonnen ervaring en was net terug van een expeditie in Groenland met enkele BV’s – dus hij zat nog helemaal in de flow van sneeuw, sleeën en survival. Ik had wel één duidelijke wens: een echte bergtop in de route opnemen. Voor Henk Jan was dat ook een primeur, en zo kwamen we uit bij de Kebnekaise, de hoogste berg van Zweden.
We volgden een deel van de iconische Kungsleden-route, met als summum dus die beklimming. Dat we de top uiteindelijk niet haalden, weet je intussen – maar het was een poging waard. En de rest van het traject was sowieso onvergetelijk. 

Met wie werkte je samen tijdens deze expeditie?

Zoals gezegd: Henk Jan van Arctic Adventure. Een gids met een ongelofelijke kennis van terrein, materiaal en mensen. Hij was de geknipte man om ons parcours uit te stippelen en veilig te gidsen. Het voelde echt als een co-creatie: hij bracht de expertise en de gidse, ik bracht het team. En dat werkte perfect. 

Wat was het meest onmisbare item dat je bij je had?

Het team! Zonder twijfel. Maar als je het over een fysiek item hebt… dan zeg ik mijn donsjas – pure liefde in jasvorm. En de kilo’s noten die ons dagelijks aan onze 4000 calorieën hielpen. Ook mijn slee, ski’s en stokken waren uiteraard essentieel, maar het zijn die kleine dingen die écht het verschil maken in zo’n extreme omstandigheden. 

Wat hoop je dat mensen meenemen uit dit verhaal?

Hun eigen kracht. Dat ze beseffen hoe veel meer er in hen zit dan ze denken. Alles is mogelijk – mits de juiste drive én een goed omkaderd traject. Een fysieke overwinning levert zoveel meer op dan alleen spierkracht. Het vertrouwen dat je opbouwt door uit je comfortzone te stappen, die mentale kracht… dat is een fundament waar je de rest van je leven op kan bouwen. Als ik mensen daarmee mag raken of in beweging zetten, is mijn missie geslaagd. 

Ben je van plan om nog andere expedities te ondernemen?

Wat een vraag? Uiteraard! Nog vóór we vertrokken naar Lapland stond de volgende expeditie al in de steigers. Voor 2026 en 2027 zijn er al concrete plannen. Maar het zou zomaar kunnen dat er nog een extra avontuur tussenkomt – of dat ik met een bedrijf richting de Kilimanjaro trek, met een managementteam dat samen hun grenzen wil verleggen. De honger is groot, bij mij én bij wie meegaat. 

Wat zou je aanraden aan mensen die zelf dromen van een groot avontuur?

Just do it. Dromen zijn signalen – en ik geloof dat als je er echt voor kiest, het haalbaar is. Natuurlijk met een goeie voorbereiding, de juiste mindset en degelijk materiaal. Maar je hoeft niet extreem sportief te zijn van bij de start. Je moet gewoon bereid zijn om erin te vliegen en te blijven bouwen aan jezelf. 

Kan iedereen hieraan deelnemen?

Voor deze expeditie hadden we slechts vier maanden voorbereiding, dus dat was pittig – en niet voor iedereen haalbaar. Maar geef ons wat meer tijd, en dan wordt het wél mogelijk voor wie zich engageert. Als je je trainingsuurtjes trouw afwerkt en je hoofd erbij houdt, dan kan je als ‘gewone’ mens buitengewone dingen doen. Daar geloof ik echt in. 

Wat doet zo’n expeditie met je als mens, buiten de fysieke uitdaging?

Voor mij was de stilte het meest louterende. Een hele dag in die weidse, ongerepte natuur, vertrouwend op je eigen kracht – dat doet iets met een mens. Het versterkt niet alleen je lichaam, maar ook je geest. Je leert jezelf opnieuw kennen, voelt wat écht belangrijk is, en je groeit in bewustzijn. Het is alsof je even volledig terug naar de essentie wordt gebracht. En van daaruit vertrekt zoveel nieuwe kracht. 

Waar verlangde je het meest naar toen je terugkeerde?

Naar de volgende challenge! Echt waar. Zo’n expeditie geeft me altijd een enorme boost om verder te trainen, mezelf scherp te houden en klaar te zijn voor wat er nog komt. Het maakt me hongerig naar meer – meer natuur, meer uitdaging, meer groei. 

Hoe was het om weer ‘gewoon’ thuis te zijn na zo’n intens avontuur?

Ik had energie voor tien! In tegenstelling tot na de Kilimanjaro, voelde ik me deze keer niet uitgeput, maar net enorm opgeladen. Ik had zin om te werken, om mensen te motiveren, om mijn verhaal te delen. Ik voelde een diep verlangen om anderen te helpen zorg te dragen voor zichzelf – fysiek en mentaal – zodat ook zij fit en krachtig genoeg zijn om hun dromen na te jagen. 

En… op naar de volgende! 

Na de Kilimanjaro en Lapland trekken we in november 2026 opnieuw op expeditie. En wat voor één!
We nemen met een gemotiveerd team deel aan de Marathon des Sables in november 2026– een unieke uitdaging dwars door de woestijn.
Het mooie? Deze editie is er voor verschillende niveaus, met een team wandelaars én een team lopers, en verschillende afstanden waardoor het voor velen haalbaar is.

Heb je zin om je te laten uitdagen, te groeien, en je volop te smijten voor een onvergetelijk avontuur? Dan ben je méér dan welkom om mee te stappen, lopen of sleuren 😉 richting jouw volgende mijlpaal. 

Meer info: www.fysiolab.com/expedities
Of volg @fysiolab op Instagram voor updates en inspiratie
Of gewoon: spreek me eens aan. Maar wees gewaarschuwd… één expeditie smaakt naar meer.